PIV 2020 · 10164
★mensog/i
★mensog/i (ntr) Diri tion, pri kio oni scias, ke ĝi estas malvera, aŭ nei tion, pri kio oni scias, ke ĝi estas vera: Dio ne estas homo, ke li mensogus X; senhonte mensogi Z; mensogi maŝine Z, kiel kalendaro Z, kiel funebra parolado Z, kiel gazeto Z; pri lando malproksima estas bone mensogi Z; li mensogas tiel, ke la muroj krakas Z; la suboficiredzino mensogis ankaŭ al vi, kvazaŭ mi ŝin elvergis Z; unufoja mensoginto Z.
mensogo. Ago, vortoj de tiu, kiu mensogas: via imperiestra moŝto tute ne povas prezenti al si, kiaj diversaj mensogoj estas verkataj Z (rakontataj en libroj); se reganto atentas mensogon […] X; mensogo malproksimen ne kondukas Z; por vendisto mensogo estas necesa apogo Z; diri, kulpi mensogon.
mensoga. Bazita sur mensogo; prezentanta mensogon: sen mensoga rekomendo ne iras la vendo Z; mensoga atestanto X; li metis mensogan spiriton en la buŝon de ĉiuj viaj profetoj X.
mensogado. Konduto de tiu, kiu multe mensogas.
mensogaĵo. Eldiro, teksto ks, bazita sur mensogoj: Ĝi (la instruo de Dio) fariĝis ja mensogaĵo per la mensoga skribilo de la skribistoj X.
mensogema. Inklina al mensogado.
mensogulo. Homo, kiu ofte mensogas.
★mensogisto. Homo, kiu konstante okupas sin per mensogado.