★ĉiu

1 (singulare aŭ plurale) kiel determinanto de subst. kun signifo kolektiva (esceptante neniun): ĉiu homo estas mortema; ĉiu vulpo sian voston laŭdas ^Z; ĉiuj anoj ĉeestis; ŝi legis ĉiun libron, kiun ŝi povis ricevi ^Z; ni ĉiuj kunvenis por priparoli la aferon; ĉiuj enterigitoj estas plenaj de meritoj ^Z.

2 (singulare aŭ plurale) samsence kun elipso de la subst.: mi ne volas tiujn aŭ tiujn librojn, mi volas ĉiujn; la elipso estas sistemece konvencia, kiam la subst. estas «homo»: ĉiu estis junulo, ĉiu estis pekulo ^Z; mi pli ŝatas lin ol ĉiun alian; ankoraŭ neniu plaĉis al ĉiu ^Z; facile komprenas ĉiu, kiu nur deziras kompreni ^Z; li estas sola kontraŭ ĉiuj; ĉiu(j) diras ke […].

3 (nur singulare) por signifi senesceptan dispartigon k montri, ke la persono aŭ afero, pri kiu temas, estas rigardata individue, aparte de la kolektivo, al kiu ĝi apartenas: por ĉiu faro estas horo ^Z; ĉiu medalo du flankojn posedas ^Z; grandajn oferojn postulas la lernado de ĉiu lingvo natura ^Z; ni devas taksi ĉiun homon laŭ liaj meritoj ^Z.

4 (nur singulare) samsence kiel 3, sed kun elipso de la subst.: al ĉiu el la infanoj mi donis po tri pomoj ^Z; la cikonioj forflugis, ĉiu aparte ^Z; (sistemece k konvencie, se la subst. estas «homo»): ĉiu havas sian propran guston ^Z; ĉiuj forkuris, ĉiu al sia tendo ^Z; ĉiu por si, por ĉiuj Di’ ^Z; ĉiu forĝas sian sorton ^Z; mi ne nomos ĉiun el ili aparte ^Z.

5 kiel pref. kun la senco 1 k 3: ĉiufoja, ĉiuhoma, ĉiuspeca; ĉiuhora, ĉiudujara, ĉiudimanĉe, ĉiusemajna, ĉiutaga, ĉiupaŝe, ĉiuokaze ktp.