PIV 2026 · Artikolo 278
★ajn
★ ajnpartikulo ĝenerala kaj insista nedifiniteco:
post rilataj pronomoj aŭ adverboj kiu ajn tion diris al vi, estas malsaĝulo Z la spertaj esperantistoj skribas per stilo preskaŭ simila, fal kiu ajn nacio ili apartenas mi mensogis, kion ajn mi diris Z kia ajn penso povus resti ĉe vi, li neis, kaj tio devas sufiĉi Z kiel ajn riĉa mi estas, mi farus pli bone, se mi edziĝus kun kampulino Z la afero pli aŭ malpli frue devas efektiviĝi , kiom ajn la inerciuloj batalus kontraŭ ĝi, kiom ajn la saĝuloj ŝercadus pri ĝi Z kiam ajn vi venos, mi vin volonte akceptos
post nedifinaj pronomoj aŭ adjektivoj ili deziras, ke ni faru iun ajn decidon Z iu ajn posedanto de bieno donas al siaj brutoj konvenan manĝon B kial ŝi forlasis tiun lokon, en kiu ŝi havis ian ajn eblon, por ion ajn laborenspezi? Z iam ajn, iel ajn, sed venu, mi petegas!
1 Zamenhof, pro emfazo, ofte uzis ĉe ajn la rilatajn pronomojn kun la senco de nedifinaj: ellernante kiun ajn lingvon, mi konsentas akcepti kian ajn pagon Sed li tre malofte uzis la rilatajn tabelajn adverbojn anstataŭ la nedifinaj.
ajna iu ajn arbitra: la kurso estas por lernantoj de ajna aĝo OE nek rumo nek io ajn. Sen ajna guteto SŠt malebligas al ili akcepti ajnajn okcidentajn valorojn AGo
ajne ... ajne konjunkcia paro, per kiu esprimiĝas la plena indiferenteco de elekto inter du ebloj: kaj nun vi povas ajne legi, ajne promeni
ajno io ajn: homo senhelpa ne restas pri ajno futura KKa
ajn prefikso. ➞ ajndevena, ajnforma, ajnkoste, ajnmomente.
ajnaĵo io ajna, ne nomita: tie pendas tiom da ajnaĵoj SPo
ajnista iu sen principoj, gvidlinio aŭ logiko en sia konduto aŭ siaj paroloj: kelkaj italoj estis politike ajnistaj CPi «La Kancerkliniko», gazeto ajnista
ajnisto ajnista persono.
ajnulo iu ajn arbitra persono: mi speciale zorgis, ke ia ajnulo ĝin ne forprenu SPo