gerundi¹o

1 (en L.) Deklinaciebla infinitivo, konsiderata kiel subst-a formo de verbo.

2 (en diversaj lingvoj, ekz. slavaj) Adv-a formo de verbo, kun senco de dependa prop.; analoge en E., e-vorto kun participa suf.: en la frazo «aŭdinte ŝin, li foriris», la vorto «aŭdinte» estas gerundio.