1 Estanta en pli ol sufiĉa kvanto aŭ nombro: abunda rikoltoᶻ (L. L. Zamenhof); abunda manĝaĵoᶻ (L. L. Zamenhof); abunda programo; saĝo abunda, sed ne profundaᶻ (L. L. Zamenhof); abundaj larmojᶻ (L. L. Zamenhof), harojᶻ (L. L. Zamenhof). 2 Entenanta en pli ol sufiĉa kvanto aŭ nombro: maljunulo abunda je proverboj; tero abunda je rikoltoj. ☞ (rilata vorto el la sama semantika kampo) riĉa. → naĝi, bani, pluvo, maro. abunde. En abunda maniero: miaj okuloj abunde fluigas akvon”, kiu ripetas abunde, lernas plej funde“; abunde venis la protestoj. abundo. Pli ol sufiĉa kvanto aŭ nombro, malmanko: abundo da fruktoj, da pluvo, da vizitantoj, da paroloj; Li donos al vi abundon da bonoᶻ (L. L. Zamenhof); fiŝo serĉas profundon; homo serĉas abundonᶻ (L. L. Zamenhof) (da mono); el la abundo de la koro la buŝo parolasᶻ (L. L. Zamenhof) (montras la veran internon de homo). ☞ (rilata vorto el la sama semantika kampo) superfluo. abundi (netransitiva) Esti, montri (sinuso) abunda: la lando abundis je riveroj kaj lagoj. ☞ (rilata vorto el la sama semantika kampo) svarmi. abundeco. Stato karakterizata de abundo: jen venos sep jaroj de abundeco en la tuta lando. — korno. malabunda. Estanta en nepre ne sufiĉa kvanto aŭ nombro: malabunda fonto; fonto malabunda je akvo; malabundeco ruinigas la homan dignon. superabunda. Estanta en tia kvanto aŭ nombro, kian oni ne povas utile uzi: superabunda porcio, rikolto. superabundi. Esti superabunda: superabundi je greno; kie peko plimultiĝis, graco multe pli superabundisᴺ (Nova Testamento de la Londona Biblio).