PIV 2020 · 6446
imperativ²o
imperativ2o Λ
1 Modo, per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon en sendependa prop. (ekz. venu! ne faru tion!); en E. la volitivo (u-modo) ludas i.a. ties rolon. ☞ subjunktivo.
2 (f) Ordona, nepra formulo de morala devo: la imperativo de la konscienco; la kategoria imperativo de Kantio.
imperativa
1 Rilata al la imperativo 1: imperativa modo, formo.