★infer/o

1 Ĉe la antikvuloj, subtera loko, kie loĝis la animoj, bonaj aŭ malbonaj, de la mortintoj: Vergilio rakontas viziton de Eneo en la infero. ☞ Averno, Aviĉo, Elizeo, Hadeso, Narako, Tartaro, Ŝeolo.

2 ✞ Loko, kie la kondamnitaj animoj de la pekuloj suferas eternan punon: tiamaniere ŝi venis en la inferon ^Z; pro homo fiera ĝojas infero ^Z; en infero loĝante, kun diabloj ne disputu ^Z; fajro nutrata per sulfuro de l’infero ^Z; (en blasfemoj) infero k diablo! ^Z; per la tuta fajro de la infero! ^Z; iru en la inferon kun viaj pruvoj! ^Z (ne plu incitu min). ☞ geheno.

3 (f) Loko, situacio, en kiu oni forte suferas: la infero de Hiroŝimo; tia vivo estas infero.

1 Rilata al infero: la inferaj turmentoj; inferaj serpentoj ^Z.

2 Havanta la malicon, la suferpovon de infero: infera krueleco; donaco nesincera estas donaco infera ^Z; infera maŝino (eksplodonta en krimatencoj); infera ŝtono (arĝenta nitrato, AgNO₃, uzata por kaŭterizi).

3 (f) Tre granda: infera bruo ^Z; tio postulas inferan paciencon ^Z.

1 Diaĵo loĝanta en la infero: la inferulinoj (Erinioj) elpaŝas sur la teron ^Z.

2 Damnito: ŝiaj (de adultulino) paŝoj kondukas al la inferuloj ^X.