★-n

1 ĉiun komplementon ne enkondukitan de prep.: li amas min, sed mi lin ne amas ^Z; kiun vi renkontis?; mi ridas pro lia naiveco, aŭ: mi ridas lian naivecon ^Z; ni povas diri «obei al la patro» k «obei la patron» ^Z; peti konsilojn de amiko, peti multajn amikojn pri konsiloj; ŝi amas la patrinon pli ol la patron (sk. ŝi amas): ŝi amas la patrinon, pli ol la patro (sk la patrinon amas). Rim. 1 La predikativo, ĉu subjekta, ĉu objekta, ne estas komplemento k sekve neniam alprenas tiun finaĵon. Rim. 2 Pro la klareco de la senco, Z. malpermesis almeti ĉe la sama verbo du komplementojn kun la n-morfemo: ni povas diri «pardoni al la malamiko» k «pardoni la malamikon» sed ni devas diri ĉiam «pardoni al la malamiko lian kulpon».

2 ĉiun komplementon, kiu signifas lokon celatan de movo aŭ novan staton, celatan de la esprimita ago, eĉ se tiun komplementon akompanas prep. (alia ol «al» k «ĝis»): mi veturos Parizon ^Z; la birdo flugis en la ĝardenon ^Z; la muso kuris sub la liton ^Z; la hirundo flugis trans la riveron ^Z; estas tempo iri domen ^Z; flanken, sinjoro! ^Z; lia malkaŝemeco aliformiĝis en arogantecon ^Z; ĉiuj […] dividis sin en subkomitatojn k esplortaĉmentojn ^JF; disrompi vazon en mil pecojn. Rim. 3 Pro historiaj kaŭzoj, Z. donis al tiu finaĵo la nomon «akuzativo», sed ĝia funkcio en E. estas multe pli vasta, ol tiu de la hindeŭropa akuz..