★-op/

I - Suf., montranta kolektivecon k uzata por derivi el numeraloj aŭ kvantaj vortoj adv-ojn aŭ adj-ojn signifantajn «ĉiuj kune», «en grupoj de»: pasi unuope (unu post unu) sur la ponteto; ŝi restis duope kun la virino ^Z; akiro k perdo rajdas duope ^Z; ili venis triope (ĉiuj tri kune); viciri kvarope; kvinope ili sin ĵetis sur min ^Z; kiomope ni estas?; rigardu, kiel multope jam aliĝis al ni la Britoj ^Z; multope ni pli frue finos la laboron ol unuope ^Z; marŝi arope; duopa biciklado; fadeno triopigita ne baldaŭ disŝiriĝos ^Z; kvaropige faldita papero; ∆ duopo, triopo… pluropo (Vd tri).

II - Samsignifa, memstare uzata morfemo: