PIV · 12661
pranc/i
pranc/i (ntr)
1 (pp ĉevalo) Frapadi la grundon, levante k mallevante alterne ĉiun el la antaŭaj piedoj, sed ne antaŭeniĝante. ☞ baŭmi.
2 (f) Konduti en aroganta aŭ fiera maniero.
3 (f) (pp peniso) Erektiĝi: La Bub’ eĉ plie prancis K.