★azen/o

1 ♉ Sp. de ekvo (Equus asinus) proksime parenca al ĉevalo, sed kun longaj oreloj.

2 ♉ Kn de la longorelaj ekvoj: doma azeno; sovaĝa azeno ^X (☞ hemiono); la azeno iaas; la hufbato de l’ azeno (venĝo al falinta malamiko); per enterigo de azeno li estos enterigita ^X (ironie: ĵetita al rubejo); humila k rajdanta sur azeno, sur ido de azenino ^X. ☞ mulo, hino. ➞ Azenfelo.

3 (f) Tute malklera, malsaĝa homo: forveturis azenido k revenis azeno; azen’ al azeno riproĉas malsaĝon ^Z; sur la tero se azenoj ne amasus, la milit’ eĉ ne okazus ^K. ☞ ansero, ŝafo.