PIV Reta Vortaro

PIV · 15023

surd/a

1 Tute ne posedanta, aŭ posedanta tre malfortan kapablon aŭdi: parolu pli laŭte, ĉar li estas surda; esti surda je la dekstra orelo; surda kiel trunko, kiel puto; (analoge) li estas surda al la muziko, al la vort-harmonio.

2 Ne volanta aŭskulti, ne lasanta sin konvinki: resti surda al ies peto ; virino bonorda estas muta k surda ; () la surda neceseco .

3 Malsonora, malakuta: surda voĉo ; al miaj ĝemoj nur per surdaj tonoj respondas la ondegoj ; sufiĉe! interrompis surde la princo ; () surda malamo . obtuza.

surdeco. Stato de iu, io surda.

surdigi

1 Fari surda 1: la influenco surdigis la knabon .

2 () Suferigi pro troa laŭteco: parolu malpli forte, mi petas, vi surdigas min.

3 Fari surda 3: surdigi bruon.

surdiĝi. Iĝi surda: iliaj oreloj surdiĝis .

surdulo. Homo surda: ne malbenu surdulon ; () en tiu tago la surduloj aŭdos la vortojn de la libro ; prediki al surduloj.