PIV 2026 · Artikolo 15023
★surda
★ surda
1 MEDI havanta nenian aŭ nur tre malfortan kapablon aŭdi: parolu pli laŭte, ĉar li estas surda esti surda je la dekstra orelo surda kiel trunko surda kiel puto (analoge) li estas surda al la muziko, al la vort-harmonio
2 ne volanta aŭskulti; ne lasanta sin konvinki: resti surda al ies peto Z virino bonorda estas muta kaj surda Z (figurasence) la surda neceseco Z
3 malsonora; malakuta: surda voĉo Z al miaj ĝemoj nur per surdaj tonoj respondas la ondegoj Z sufiĉe jam!... — interrompis surde la kronprinco B (figurasence) surda malamo B ➞ obtuza.
surdeco stato de iu, io surda.
surdiga tia, ke ĝi surdigas: la bruo de la granda urbo , surdiga Z surdiga tondro de kanonoj FDi
surdigi
2 (figurasence) suferigi iun pro troa laŭteco: parolu malpli forte, mi petas, vi surdigas min
surdiĝi iĝi surda: iliaj oreloj surdiĝos MT
surdulo homo surda: ne malbenu surdulon MT (figurasence) en tiu tago la surduloj aŭdos la vortojn de la libro MT prediki al surduloj
duonsurda parte surda: inter la dungitoj estas surdaj pordogardisto, kelistoj kaj duonsurda diskestro LMa