PIV 2026 · Artikolo 16497
★venĝi
★ venĝi tr
1 havigi al iu kompenson (aŭ senton de kompenso) por suferita malbono, per tio, ke la farinton de la malbono oni punas per egalvalora puno: nun ni venĝis la mortinton! Z mi havas sufiĉe da kuraĝo, por venĝi min mem por la ofendoj, kiujn oni faras al mi Z tiamaniere mi trovos rimedon, por venĝi min kontraŭ vi Z mi konsoliĝas per tio, ke mi tuj estos venĝita Z ➞ repagi.
2 puni per egalvalora puno la farinton de suferita malbono: venĝu al la malbenita filino de Judo mian ofendon B venĝi rabon de virin’ plej bela Z mia morto estu venĝita tiel, kiel mi deziras Z ha! dekoble kaj centoble tio ĉi estos venĝita! Z
3 ntr fari malbonon por kompensi suferitaĵon: li ploris kaj ĵuris, ke li terure venĝos Z «jes, ni venĝos!» ili flustris unu al la alia Z oni ĉirkaŭbatas vin , kaj vi eĉ ne povas venĝi Z mi ne scius venĝi al humilaj B malbenita estu tiu, kiu manĝos panon , antaŭ ol mi venĝos al miaj malamikoj MT mi venĝos pro ilia sango MT venĝu por mortigo lia! Z ĉu al tia popolo Mia animo povas ne venĝi? MT
venĝa tia, ke ĝi venĝas: venĝa frapo li foriris kun venĝa rido
venĝo ago venĝi: mi havis la rajton fari venĝon Z por ke mi faru al la Filiŝtoj venĝon per unu fojo pro miaj du okuloj MT krii al venĝo ➞ reprezalio.
venĝado serio de venĝoj: venĝado estas mia metio Z
venĝanto iu, kiu venĝas: ne aŭskultu ilin, venĝanto en la ĉielo! Z
venĝema inklina al venĝado.
venĝemo eco de venĝema persono: satigi sian venĝemon
sangovenĝanto BIBL proksima parenco jure devigita venĝi murditon: la plejaĝuloj transdonu lin en la manon de la sangovenĝanto, por ke li mortu MT