★do

1 montranta logikan sekvon, konkludon el la antaŭa diritaĵo: vi vidas do, ke vi ne devas kulpigi min ^Z; mi devas do decidiĝi, ĉar vi tiel volas ^Z. ☞ tiam, des pli.

2 uzata en demandaj aŭ ordonaj frazoj, por insisti pri la miro aŭ la volo: kial do vi ne laboras? ^Z; per kio do mi povas servi al vi? ^Z; kiel do, sekve? ^Z; kial do propono tiel senfundamenta povas plaĉi al kelkaj? ^Z; denove! ha, ĉesu do fari ŝercojn! ^Z; zorgu do, ke post la fino de viaj laboroj la homaro povu diri […] ^Z; sed iru do! ^Z. Rim. Tiu uzo povas servi, en okazo de dubo, por neprigi la demandan sencon de la korelativoj: rigardu tra la fenestro, kiu estas tie (estanta tie); rigardu tra la fenestro, kiu do estas tie; kiel do vi ŝanĝiĝis ĉe Mi je vinberbranĉo sovaĝa? ^X («kiel vi…» povus aspekti komparo: «tiel same, kiel…»).