★akuzativ/o

PIV · 387

akuzativ/o Kazo en diversaj lingvoj, kiu, se uzata sen , esprimas interalie la rektan objekton de la verbo; analoge en E. la funkcio, markata de la morfemo n: uzi la substantivon aŭ pronomon en akuzativo . 1 Malkonsilinde estas uzi akuzativon kiu signifas deiron, formovon k tiel kontraŭdiras la almovan signifon: oni diru: eliri el urbo, ne: eliri urbon. 2 Z. uzis la akuzativon post agsubstantivo: akceptu mian koran dankon por la elekto min kiel honoran membron; la konstanta alkalkulado sin al ia speciala gento […] forte subtenas la gentan ŝovinismon.

akuzativo de direkto . En E. la uzo de n por montri la almovon, aŭ sola: mi veturos Parizon ; aŭ post ne montranta la almovon: mi vojaĝas en Hispanujon ; analoge, por montri novan staton, rezultantan de ago: disrompi vazon en mil pecojn; organizi popolon en regnon.

anstataŭa akuzativo. En E. la uzo de n kiel anstataŭaĵo de en la tempaj, daŭraj, mezuraj adjektoj: mi promenis la tutan tagon ; la domo estas tri metrojn larĝa .

sisterona akuzativo () Malĝusta uzo de la akuzativo (pro iama gazeteto, eldonata en Sisterono, k en kiu la akuzativo estis mistraktata): elingigu la sisteronajn akuzativojn! .