PIV · 8213
koncip/i
koncip/i (tr) Formi en si post fekundiĝo la ĝermon de vivanta estaĵo: li envenis al ŝi k tuj ŝi koncipis de li heredonton; laŭ la katolika dogmo la Dipatrino estis koncipita senpeka. ☞ gravediĝi.
koncipado. La ago de koncipanta virino.
koncipiĝo, koncipiteco. La stato de iu, kiu iĝis koncipinta.