PIV 2026 · Artikolo 9001
1★la
1 ★ la partikulo difina artikolo, kiu indikas, ke la alparolato konas la aferon, ekz. ĉar ĝi estas jam menciita, aŭ ĉar ĝi estas ĝenerale konata:mi eltrinkis tutan botelon da vino, kvankam ĝi ne tre plaĉis al mi, ĉar la vino estis bona, sed la botelo estis de brando Z Marta eniris en vastan ĉambron ; en la ĉambro staris multe da belaj mebloj Z li faris ĉion per la dek fingroj de siaj manoj FE kiam Nikodemo batas Jozefon, tiam Nikodemo estas la batanto kaj Jozefo estas la batato FE unue mi redonas al vi la monon, kiun vi pruntis al mi; due mi dankas vin por la prunto FE oni diras, ke la vero ĉiam venkas FE mi transiras al la vera temo de mia hodiaŭa parolado Z unu fojon la malgranda Anjo de la najbaro havis sonĝon, ke ŝi veturis en boato en la golfeto de Kjöge Z ➞ l’, tiu, jena.
1 Oni ne uzas la ĉe substantivo, kiu estas per si mem propra nomo (kaj ne havas plian kvalifikilon, ekz. adjektivon), nek ĉe titolo, kiu estas kvazaŭ parto de la posta propra nomo (ekz. doktoro Zamenhof). Oni ne uzas la, se la substantivo estas difinita per alia difinilo, ekz. poseda pronomo (mia, via ktp), tiu, ties, ĉiu, ĉies aŭ ambaŭ.