mana/o

② mana/o Θ En la praaj socioj, principo de animita aŭ senanima vivo, konceptita kiel potencodona, ekstermorala k senpersoneca forto, disa en la aĵoj k estuloj, sed pli dense akumulita en kelkaj el ili (montosuproj, kverkoj, starantaj ŝtonoj, reĝoj, gravedulinoj, frenezuloj, haroj k.a.), k utiligebla por la bono aŭ la malbono. ➞ tabuo, rito, sakramento.