★minac/i

1 (iu) Montri al iu per paroloj aŭ gestoj, ke oni intencas fari al tiu malbonon: kiu li estas, tiu, kiu nin minacas? ^Z; minaci iun per la fingro, per bastono, per morto; li minacas al si mem per la pugno ^Z; (kun inf. signifanta la timotan agon) li minacis denunci nin, min bati, rezigni sian postenon; (abs) reĝo donacis, sed polico minacas ^Z; kiu multe minacas, ne estas danĝera ^Z; minaci per pugno en la poŝo ^Z; minacanta rigardo; la nuboj formis minacantajn bildojn ^Z.

2 (io) Evidentigi, ke ĝi probable baldaŭ okazos k alportos malbonon: la infekto lin minacas; la danĝeroj, kiuj la gefratojn ankoraŭ nun minacas de la flanko de la patrino ^Z; (kun inf. signifanta la timotan agon) E. kreskis, neniam minacante disfali en dialektojn ^Z; tia agmaniero minacas fariĝi kutima; ni estis minacataj de malsato; ☼ minacata specio (en danĝero de malapero; ☞ relikvo); (analoge) falegon minacanta kamentubo ^Z; (abs) minacas fulmotondro, ribelo, pesto. ➞ pendi, sieĝi, ŝvebi.