← Reen al R

PIV · 13329

relikv/o

relikv/o G
Θ Restaĵo de la korpo de iu sankta persono, aŭ de aĵo posedita de tiu: la kulto de la relikvoj estas komuna al la roma katolikismo k al la tibeta budhismo; (f) tiu stranga moro estas relikvo el la antaŭkristana tempo. Sin. sanktrestaĵo.
Vivulo, biocenozo aŭ medio, pasinte ofta k disvastiĝinta, sed iĝinta rara k notinde malpli disvastiĝinta: relikvaj specioj ĝenerale vivas en rifuĝejoj.  minaci 2, vestiĝo.
relikvujo. Ujo, ofte el multekosta materialo, por enteni relikvon 1.
relikvokesto. Artisme konstruita kesto, ofte en formo de preĝejo, por enteni relikvujon.