PIV · 10721
★murmur/i
★murmur/i (tr)
2 (iu) Paroli malakute k mallaŭte: murmuri preĝojn Z; li murmuris al ŝi en la orelon vortojn Z.
3 Aŭdigi obtuzan k malklaran sonon, kiel signon de malkontenteco: murmuri tra la dentoj Z; murmuregas la urso, sed danci ĝi devas Z (➞ neceso); ili ekmurmuris kontraŭ Moseo Z. ☞ grumbli, grunti.
murmuro
1 Obtuza bruo: la misteraj murmuroj de la granda urbo Z; eksonis murmuro de paŝoj B.
2 Surda bruo, montranta malkontentecon: murmuro mordetanta Z; sur la ventro veluro – en la ventro murmuro Z (pro malsato).
murmurado. Esprimo de malkontenteco per krioj, insultoj ktp: mi ne aŭdis pli (plu) la murmuradon de l’ popolo Z; ne kontraŭ ni estas via murmurado, sed kontraŭ la Eternulo X.
murmureti
1 Eligi mallaŭtan, delikatan sonon: la folioj murmuretas B; mi aŭdas murmureton en la branĉoj Z; murmuretanta rivero Z. ☞ lirli.
2 Flustri: murmureti al ies orelo B; la domo, en kiu la malĝojo tiel ofte murmuretas mian nomon Z.
enmurmuri. Enmiksi kiel murmuron: la tenorulo […] levis sian voĉon […] dum la basulo por kontrasto enmurmuris la profundajn, mallumajn tonojn Z.