★orel/o

1 ❤ La organo de aŭdkapablo: ekstera, meza (☞ timpano), interna (☞ labirinto) orelo. ☞ oto.

2 La ekstera parto de tiu organo (orela aŭriklo): kapti hundon je la oreloj ^Z; la kulo enrampis en la orelon de la princo ^Z; la ĉevalo akrigas la orelojn ^Z; meti la manon tube (konke) al la orelo ^G; ne estas bezone, ke oni tiru lin per orelo ^Z; (f) streĉi la orelon ^Z (ekatenti); klini la orelon al ies parolo ^X; diri en ies orelon ^Z (sekrete); tra unu orelo eniras, tra la dua eliras ^Z (li ne atentas); (analoge) la orelo de kruĉo (anso).

3 Tiu organo, rigardata kiel sidejo de la aŭdkapablo: havi bonan, malbonan orelon; malsata stomako orelon ne havas ^Z (ne aŭskultas argumentojn); la muro havas orelojn ^Z (iu subaŭskultas); io malagrabla al ies oreloj; tiu muziko tranĉas la orelon ^Z; mevoj k cignoj tiom multe krias, ke la oreloj doloras ^Z; kial vi tiel krias? Vi traboras al mi la orelojn ^B; juĝanto devas havi du orelojn ^Z (aŭskulti egale ambaŭ juĝotojn); se tio venus al liaj oreloj ^Z; prediku al la oreloj de Jerusalem ^X.