PIV · 11843
★pastr/o
★pastr/o Θ Homo, elektita aŭ agnoskita de eklezia hierarkio aŭ de religia komunumo, por plenumi la ceremoniojn de kulto: katolika, protestanta, budhana pastro; pastro vivas de preĝoj, advokato de leĝoj Z; de profeto ĝis pastro ili ĉiuj faras malhonestaĵojn X; [li] ricevis oficon de pastro Z; beno de pastro Z; venas en procesio pastroj Z; ĉiu hebreo estas pastro. ☞ kleriko, sacerdoto, ordino, monaĥo, bonzo, bramano, imamo, koheno, pastoro.
pastra. Rilata al pastro: pastra servado; pastra preĝo Z, prediko Z.
pastri (ntr) Esti pastro: li pastras en la ĉirkaŭurbo.
pastraro. Tuto de la pastroj en iu urbo, regiono, lando ktp.
pastreco. Funkcio de pastro.
pastriĝi. Iĝi pastro: en anglikana k protestantaj eklezioj virinoj povas pastriĝi.
pastrino. Virino, kiu pastras: li esprimas saluton al pastrino de Diano Z.
ĉefpastro
1 Honora titolo, donata al iaj pastroj en la katolika aŭ protestantaj eklezioj, kun diversaj privilegioj.
2 = ĉefpontifiko.
ekspastriĝi. Rezigni pri la pastreco.
kapelpastro. Pastro, pagata de kastelestro por ofici en ties kapelo.