PIV Reta Vortaro

PIV · 13691

ruz/a. Kapabla elpensi lertajn, artifikajn rimedojn, por atingi celon, k uzi ilin, ne rimarkate de aliaj: urbanoj estas ordinare pli ruzaj, ol vilaĝanoj ; eĉ plej ruza vulpo en kaptilon falas ; alian fojon mi estos pli ruza k mi pli min gardos ; (analoge) ruza mieno; la vulpo do tre ruzan planon teksis ; ruze eltiri de iu la sekreton; ruze gajni la monon de naivulo. sagaca, subtila.

ruzi () Agi per ruzo: ĉu povas homo ruzi kontraŭ Dio? .

ruzo. Ago, konduto de iu ruza: nur la ruzo savis nin ambaŭ ; milita ruzo .

ruzaĵo. Rimedo, uzata de homo ruza: trovi ian belan ruzaĵon, por elturniĝi k aperi senkulpa ; ĉian artifikon, ĉian ruzaĵon ni devas severe eviti .

ruzeco. Eco de ruza persono: Sara kun virina ruzeco staris malantaŭ la pordo, por subaŭskulti ; mi neniam vidis ĉe li ian ruzecon aŭ malhonestecon .

ruzulo. Homo ruza.

senruza. Naiva, malhipokrita, simplanima.

superruzi () Superi per ruzo: nun tiu ĉi azeno lin superruzas .