★sort/o

1 Nekonata forto, imagata kiel supernatura, rigardata kiel havanta kapricojn, k al kiu oni emas atribui la okazaĵojn, kies kaŭzon oni ne konas: la sorto komencis esti por mi pli favora ^Z; bone tiu sidas, al kiu la sorto ridas ^Z; per ironio de la sorto; se decidos la sorto, helpos nenia forto ^Z; de la tero la sorto ĵetis lin sur la maron ^Z; ĝi estas peza bato de la sorto ^Z; ŝin tuŝis la malmola mano de la sorto ^Z. ☞ destino, fatalo, fortuno, hazardo. ➞ sortobato, sortodiveni, sortoŝanĝo, sortoturno.

2 Antaŭfiksita aparta destino de iu: neniu evitos sian sorton ^B; esti kontenta je sia sorto ^B; mizera sorto lin atendas ^B; mi demandis ŝin, ĉu ŝi volus ligi kun mi sian sorton ^B; li submetis sin al sia sorto ^Z; ŝi sciis la sorton de ĉiuj ^Z; lia sorto estis sperti malsaton ^Z; kiel malegale estas dividitaj la sortoj en ĉi tiu mondo! ^Z; antaŭdiri ies sorton.

3 Tio, kio devas okazi pri iu afero: se la sorto de nia afero estos ligita kun unu homo, ĝi estos ĉiam en danĝero ^Z; gravega demando, kiu koncernas la tutan sorton de la afero ^Z; provi la sorton de l’ batalo ^B; ĉiu opinias, ke li povas direkti la sorton de la lingvo laŭ sia kompreno ^Z.