★tem/o

1 Tio, pri kio estas parolate aŭ skribite: fari el mia hebreeco temon por publika parolado ^Z; ho E., mia temo amata! ^K; kiam vi rakontis pri l’ nova tem’ de versoj de novelo, de romano ^K; fine alveni al la temo; nek al temo, nek al celo ^Z (sen plano k ordo); la modifo de la unua artikolo liveris temon al vasta diskuto; ŝia edziniĝo fariĝis la temo de ĉiuj konversacioj. ☞ objekto, punkto, tereno.

2 Difinita punkto, pri kiu oni petas de studantoj mallongan eseon, studaĵon ks: temo de disertacio; taktika temo.

3 En retoriko, kategorio de konsideraĵoj, el kiu oni povas ĉerpi argumentojn por pledo. Sin. lokuso 1.

4 𝅘𝅥𝅰 Melodia aŭ ritma unuo, kiu estas la bazo de komponaĵo k estas ordinare ripetata kun variaĵoj. ☞ motivo

5 Λ En aserta frazo, la sintagmo reprezentanta tion, pri kio oni intencas aserti ion. ☞ temigi, komento.

6 Λ En iuj lingvoj, ekz. L., kunaĵo de la rad. k de la ligvokalo, en la verbaj aŭ subst-aj formoj, kiuj ne senpere ligas la finaĵon al la rad.. ☞ radikalo.