PIV · 1554
bakalaŭr/o
bakalaŭr/o. Persono, posedanta la bakalaŭrecon: mi estas bakalaŭro de la Sankta Skribo Z; la bakalaŭro komencis paroli latine, por esti pli bone komprenata Z. ☞ doktoro, licenciulo, magistro.
bakalaŭreco. Plej malalta universitata diplomo (en Francio: abiturienta diplomo).