★ton/o

1 𝅘𝅥𝅰 Muzika sono kun difinita alto: la tonoj de orgeno ^Z, de fortepiano ^B, de la homa voĉo ^B; la fluto krevis ĉe la unua tono ^Z; sonu plue, vi, tonoj de la bela ĉaskorno! ^Z; mia animo fandiĝis, kiel la tonoj de enamiĝinta najtingalo ^Z; Mozart siatempe tenis la sceptron de la tonoj ^Z. ☞ noto, sono, tembro.

2 (evi) = plenduto.

3 = toniko k tonalo: karakteron al kanto donas la tono ^Z; (f) doni la tonon ^Z (havi la ĉefan voĉon).

4 Nuanco de la voĉo, maniero alparoli, per kiu oni esprimas siajn sentojn: la tradicie kanta tono, per kiu la Hagado estas legata ^Z; paroli kun aŭtoritata tono ^Z; ŝi diris per tono, kiu volis soni kiom eble plej aristokrate ^Z; de viaj lipoj neniam sonu tono de sufero! ^Z; (f) mi ricevis vian leteron k ĝia kolera tono min mirigis ^Z; pardonu pri la maldolĉa tono de mia letero ^Z; mi certe penus, ke la tono de la recenzo estu alia ^Z.

5 Nuanco, brileco de koloro: atlasa robo kun tono de la mortintaj folioj; varmaj tonoj de pentraĵo.

6 Λ Relativa alto de silaba vokalo: la tono havas en iuj lingvoj leksikan valoron; suprena, malsuprena, cirkumfleksa tono; la ĉina estas tonlingvo. ☞ tonemo.