PIV 2026 · Artikolo 16758
★vualo
★ vualo
1 peco el delikata teksaĵo, uzata por kovri ion, precipe la vizaĝon de virinoj: vualo de monaĥino alpreni la vualon iĝi monaĥino vualo de fianĉino funebra vualo (figurasence) venas la nebulo kun sia vualo Z ➞ ĉadoro, kovrotuko.
2 BOTA ĉe ombrelfungoj kaj gasteromicetoj membrano, kiu almenaŭ komence ĉirkaŭas la tutan bazidiujon (totala, unuavica aŭ ekstera vualo) aŭ duonon de ties supro (parta, duavica aŭ interna vualo): stipingo kaj ringo estas restaĵoj de la totala kaj de la parta vualoj ĉe maturaj bazidiujoj
3 (figurasence) ĉio, kio kaŝas la veron aŭ la realon: vualo falis de liaj okuloj espereble tiu katastrofo forŝiros la vualojn de la homa kredemeco forigos la iluziojn kaj montros la realaĵon ➞ okulo la tempo fine ĵetos vualon sur forgesigos tiujn malĝojigajn rememorojn
vuali tr
1 kovri ies vizaĝon aŭ kapon per vualo: viro devas ne havi la kapon vualita, pro tio, ke li estas la bildo kaj gloro de Dio NT se virino ne estas vualita, ŝi ankaŭ tondiĝu NT
2 kaŝi ion al la rigardoj: densaj nuboj vualis la lunon malproksime, vualita de nebulo, briletis Nilo B kiam nokto vualas, ĉiuj koloroj egalas Z ➞ kaŝi, envolvi.
3 (figurasence) kovri ion konfuzante aŭ malhelpante la rigardon: la ploro vualis miajn okulojn B vualitaj ekrigardoj SEn okuloj vualitaj de malĝojo neĝpluvo vualis la vitrojn la partieco vualas vian prudenton B frunto vualita maltrankviligita per medito B
vualeto mallonga diafana vualo, kiun la okcidenteŭropaj virinoj portis ĉ. la fino de la 19a jc.
vualiĝi
1 iĝi vualita: ŝiaj okuloj vualiĝis de larmoj B
2 FOTO plako nigriĝi.
kulvualo muslina vualo, per kiu oni ŝirmas sin de kuloj.
senvuala ne havanta vualon: virino, preĝanta aŭ profetanta kun kapo senvuala, malhonoras sian kapon NT (figurasence) mi senvuale diros al vi, ke
senvualigi depreni de iu la vualon: la nekonata virino senvualigis sin kaj li rekonis