★ĉar

I - Konj., indikanta, ke la sekvanta prop. estas klarigo de la antaŭa: li estas mia onklo, ĉar mia patro estas lia frato ^Z; ili prenis Loton k lian havon, ĉar li loĝis en Sodom ^X; k Ruben diris al ili: Ne verŝu sangon […], manon ne metu sur lin. Ĉar li intencis savi lin el iliaj manoj ^X; ŝi diris al la knabino: «Vi estas tiel bela […], ke mi devas fari al vi donacon» (ĉar tio ĉi estis feino, kiu […]) ^Z. ☞ nome, efektive.

II - Subjunkcio, indikanta, ke la enkondukita prop. estas la motivigo aŭ la kaŭzo de la ĉefpropozicio, antaŭa aŭ sekva: bone, ĉar vi estas tiel servema, mi faras al vi donacon ^Z; ĉar ni decidis kunvenadi ĉiujare, tial ni devas klarigi al ni, por kio ni kunvenas ^Z; ne voku diablon, ĉar li povas aperi ^Z; mi ĵuras, ke, ĉar vi faris tiun aferon, tial mi benos vin ^X; la vortoj staras tie ĉi en akuzativo, ne ĉar la prepozicioj tion ĉi postulas, sed nur ĉar ni volis esprimi direkton ^Z; mi faris tion ĉi, ne ĉar mi envius liajn laŭrojn ^Z; (elipse) junul’ freneza, ĉar ambrula. ☞ tial ke, pro tio ke.