PIV · 3691
★ekzil/i
★ekzil/i (tr) Forsendi definitive iun el lia patrujo per juĝa dekreto aŭ per ordono de la regnestro: Atenanoj ekzilis Temistoklon; neniun ni ekzilu, ĉar malpia estas la ekzilo!; tiel la reĝo de Asirio kondukos la ekzilitajn Etiopojn X. ☞ proskribi, elpeli, elpatrujigi. ➞ ekskomuniki.
ekzilo. Forpelo el la patrujo: kondamni al ekzilo; vi punis lin per ekzilo X.
ekzilejo. Loko, kie loĝas ekzilito: la ekzilejo de Ovidio estis barbara loko.
ekziliĝi. Foriri en ekzilon.