PIV Reta Vortaro

PIV · 4132

etern/a

1 Havanta nek komenciĝon nek finiĝon: Epikuro hipotezis pri eternaj atomoj; laŭ Spinozo, materio estas same eterna, kiel spirito.

2 Havonta nenian finiĝon: ĝui la eternan feliĉon, vivon (en Paradizo); la eterna dormo (morto); (analoge) la eterna Urbo (Romo); la regiono de la eternaj neĝoj; for de mi, vi malbenitaj, en la eternan fajron! .

3 Tiel longa, aŭ ripetata, ke oni ne antaŭvidas finon: inter ili komenciĝis eterna milito ; ĵuri al iu eternan dankon; la eterna triangulo (du viroj k unu virino, aŭ inverse); tiuj eternaj disputetoj; la homo de eterna rido .

eterne. En eterna maniero:

2 ne estis antaŭ mi kreita aĵo krom la eternaj: mi eterne staras ( la pordo de Infero);

3 nek ĝojo nek malĝojo daŭras eterne ; en la daŭro de miljaroj ili eterne bataladis inter si ; ĉu eterne manĝados la glavo? ; ekzistas multaj vojoj, por eterne paroladi en gazetoj pri nia afero ; por eterne (por ĉiam; ĉiam, Rim.); fidinda estos via domo k via regno eterne antaŭ vi, via trono estos fortikigita por eterne.

eterno, eterneco

1 Daŭrado sen komenco k fino: Tempo k Eterneco, alforĝitaj al si reciproke en la daŭro de unu momento (morto); eterneco estas unu el la plej ĝenerale rekonataj atributoj de la dioj.

2 Senfina daŭro: por sperto k lerno ne sufiĉas eterno ; rapidu, vi ne havas eternecon por decidiĝi!.

eternigi

1 Fari ion neforgesebla: eternigi sian nomon , ies virtojn.

2 Fari ion tro longe daŭra: ne eternigu la diskutadon, vian malamon.

Eternulo. Vorto uzata en por reprezenti nomon de la hebrea dio Javeo: Dio la Eternulo, kiu marŝis en la ĝardeno dum la malvarmeto de la tago .