konker⁴i

1 Akiri per milito k perforte estriĝi: (ili) eliris kontraŭ Jerusalemon, sed ili ne povis konkeri ĝin ^X; la Romanoj konkeris la tutan antikvan mondon ^B; Cezaro estis la konkerinto de Gaŭlujo.

2 (f) Akiri per granda penado: konkeri la koron de virino, la publikan estimon, la gloron. ☞ akiri.