PIV 2026 · Artikolo 8289
konkeri
konkeri tr
1 akiri lokon per milito kaj perforte estriĝi tie: ili ne povis konkeri ĝin la urbon Jerusalemo ① 1 MT por multaj homoj Esperanto ne sukcesis, ĉar ĝi ne konkeris la mondon CPi Cezaro estis la konkerinto de Gaŭlujo
2 (figurasence) akiri ion per granda penado: konkeri la koron de virino konkeri la publikan estimon konkeri la gloron ➞ akiri.
Sin. almiliti. konkero
1 ago konkeri: la konkero de Anglujo fare de normandoj
2 io konkerita.
nekonkerebla tia, ke oni ne povas ĝin konkeri: nekonkerebla pozicio