★kot/o

1 Tero, polvo, miksita kun akvo, sur strato, vojo ks: havi koton ĉe siaj ŝuoj; li piedpremu ĝin kiel koton sur la stratoj ^X; li kraĉis sur la teron k faris el la kraĉaĵo koton, k ŝmiris per la koto la okulojn de la blindulo ^N; trafi per la vizaĝo en koton ^Z (p; f: fiaski). ☞ argilo, mortero, ŝlimo, marĉo.

2 Tiu akvita polvo, rigardata kiel malpuraĵo k malpurigaĵo: kiu ludas kun koto, malpurigas la manojn ^Z (malnobla kunulo malnobligas); oni komparas min kun koto ^X; se mi lavus min per neĝa akvo, eĉ tiam Vi trempus min en koto ^X; el koto (plej mizera stato) li altigas senhavulon ^X; (f) la homo naskiĝas el koto, vadas kelkan tempon en koto, faras koton, fariĝas denove koto ^Z; mi antaŭvidas, kia amaso da koto nun estos ĵetata sur min ^Z; li falis en la koton de la plej malnoblaj pasioj; malpuraj animoj, kneditaj el koto. ☞ rubo, ŝaŭmo, forĵetaĵo.

3 ⊕ Detrita, akvoriĉa sedimento, el eroj ĉ. 0,002−0,06 mm dikaj, responda al la tuto argilo k silto, devenanta el la diseriĝo de diversaspecaj koheraj petroj, plej ofte precipe konsistanta el kvarco.