PIV · 10702
multiplik/o
multiplik/o ∆ Operacio, kiu al du nombroj, nomataj faktoroj, asignas ilian produton; se oni multiplikas nombron a per pozitiva entjero n, la produto egalas al la sumo de n termoj egalaj al a. Rim. Pli ĝenerale oni parolas pri la multipliko de matricoj, de elementoj en grupo ks.
multiplika. Rilata al multipliko: la multiplika signo (× aŭ ⋅); multiplika tabelo.
multiplik8i (tr) Fari multiplikon: tri multiplikite per kvin estas dek kvin.
multiplikanto. Nombro, per kiu oni multiplikas alian nombron.
multiplikato. Nombro, kiun oni multiplikas per alia nombro. ☞ obl.