perfektiv/o

perfektiv/o Λ Verba aspekto, per kiu la procezo estas prezentata kiel havanta limojn. En E. unu el la sencoj de la limiteco, la plenumiteco, estas esprimata per la morfemoj int k it, k povas esti uzata kun inf.: esti lavita ^Z; kun prezenco: mi estas farinta ^Z; ĝi estas lavita ^Z; kun preterito: mi estis farinta ^Z; vi estis lavita ^Z; kun futuro: mi estos farinta ^Z; vi estos lavita ^Z; kun volitivo: estu lavita ^Z; estu dirinta al mi la veron ^Z; kun fiktivo: se li estus dirinta al mi la veron ^Z. ☞ imperfektivo.