PIV 2026 · Artikolo 14910
stulta
stulta ne inteligenta; sensprita: tiu besto estas tiel stulta, ke ĝi ne rimarkante manĝas al si la piedojn stulta kiel ansero stulta kiel ŝafo la stulta kaj trokredema publiko SEn
(analoge) li faris vere stultan mienon pli stultan romanon mi neniam legis lian stultan demandon mi ne taksis inda por respondo SSz respondi nur per stultaj ŝercoj ALö
stultaĵo diro aŭ faro stulta: la stultaĵoj de la bopatrino ĉiujn ridigis
stulteco eco de iu aŭ io stulta: la stulteco de la homoj estas la sola afero, kiu povus doni ideon pri la senfinaĵo
stultigi fari stulta: stultigi infanon per senĉesaj admonoj kaj riproĉoj
stultulo homo stulta: faru reĝon el stultul’ alia! KKa ➞ idioto, kreteno, ŝtipkapulo.