PIV 2026 · Artikolo 3049
★diablo
★ diablo
1 iufoje majuskle KRIS la plej alta spirito de malbono, ribelinto kontraŭ Dio kaj tentanto de la homaro: la antikva serpento, kiu estas la Diablo kaj Satano NT Jesuo estis kondukita en la dezerton, por esti tentata de la diablo NT al Dio plaĉu, sed sur diablon ne kraĉu Z ne voku diablon, ĉar li povas aperi Z diablo prenu! Z al la diablo la suboficiredzinon ! ne ĝenu min per ŝi! Z ➞ Ibliso.
2 en pli modernaj tempoj ĉiu el la ribelintaj anĝeloj, mokmalica spirito kaj infera turmentanto; demono 2 sed ofte kun ridinda nuanco: sur la rok’ grimacis diabloj kornaj kun grandega skurĝo Z dancu diabloj, sed ne en mia arbaro Z ĉirkaŭ sanktuloj diabloj vagas Z kolera kiel cento da diabloj Z al mil diabloj! Z per ĉiuj diabloj de la infero! Z ➞ satano.
3 (figurasence) persono malvirta kaj tro petolema: li estas vera diablo kun la virinoj!
diabla
1 de diablo; havanta ecojn de diablo: la diabla regno diabla kulto
3 (figurasence) grandefekta; eksterordinare frapanta: kia diabla kaptanto de koroj! Z veni hejmen en kaleŝo, alruliĝi tiel en diabla maniero Z kia diabla petolulo!
diable
1 en diabla maniero: diable trompi
diablaĵo ago inda je diablo: fari diablaĵojn hejme, sanktaĵojn oficeje
diableco naturo de diablo.
diableto malgranda komika diablo.
diablido homo tiel malica, ke oni kredus lin aŭ ŝin ido de diablo.