★esenc/o

1 Φ La esto en si mem, la realaĵo kuŝanta sub la fenomenoj: la dia esenco; por Sartro la ekzistado antaŭas la esencon. ☞ noumeno.

2 Ĉio, kio faras ion aŭ iun tio, kio ĝi estas; ĉio, kio konsistigas la propran naturon de io aŭ iu, kontraste kun la ŝajno, la eksteraĵo: mediti pri sia propra interna esenco ^Z; homo estas laŭ sia esenco ia sociema estaĵo; la esenco de la vivo ^B; nomo egala, sed esenco mala ^Z.

3 La kerno, la plej ĉefa parto, la nepra, nemalhavebla ecaro de io: mi ne tute komprenis la esencon de via demando ^Z; eĉ se ni tute ne scius la esencon de la akcento […] ^Z; la tuta esenco de lingvo estas bazita antaŭ ĉio sur interkonsento ^Z; la esenco k celo de niaj kongresoj ^Z; bruo potenca, nula esenco ^Z; al homo, kiu ne konas la esencon de muziko, ŝajnas, ke nenio estas pli facila, ol ludi fortepianon ^Z; la diferenco de la lingvoj prezentas la esencon de la diferenco de la nacioj ^Z; ataki la esencon de la demando. ☞ principo.

4 Koncentrigita eltiraĵo el iuj substancoj ĝenerale bonodoraj aŭ aromaj: naturaj, artefaritaj esencoj; vegetaĵaj esencoj estas ordinare ekstraktataj per distilado; roza, citrona, gerania, lavenda esenco. ☞ oleo, terpeno.

5 🍁 Aroma k vaporiĝema oleeca produktaĵo de iuj plantoj: esencodonaj ĉeloj, kanaloj, glandoj.