PIV Reta Vortaro

PIV 2020 · 6139

hok/o

1 Kurbigita pinta metalpeco, per kiu oni ion altiras: hoko de pakaĵportisto, de ĉifonisto, de barĝostango, de harpuno; (analoge) la hokoj de urtiko; kurbiĝu hoko laŭ postuloj de l’ loko . agrafo, kroĉilo, noĉo.

2 Kurba metala aŭ alispeca peco, sur kiu oni ion pendigas: la vesto pendas de la hoko; hokoj por alkroĉi la tasojn; ŝafkvarono pendis de sia hoko.

3 Kurbigita akrapinta metalpeco, fiksita ĉe la fino de fadeno k provizita per logaĵo, por kapti fiŝojn: ankoraŭ la ezoko ne estas sur la hoko ; fiŝo ne iras, sed hoko ĝin tiras ; kapti fiŝon sur hokon ; ĉu vi povas per fiŝistaj hokoj plenigi ĝian kapon? (de Levjatano); () nun, kiam vi havas vian homon sur la hoko, vi devas ankoraŭ ruze manovri! .

4 Elstara metalpeco, fiksita ĉe pordo- aŭ fenestro-kadro, ĉirkaŭ kiu turniĝas ingo fiksita ĉe la pordo- aŭ fenestro-klapo: la pordo deleviĝis de unu hoko k pendis malrekte ; pordo turniĝas sur sia hoko ; () olei la hokojn de la pordoj de l’ vivo . ĉarniro, kardino.

5 Pugnofrapo donita horizontale per fleksita brako.

subhoko Kromsigno kun la formo de hoko sub litero: franca subhoko (¸); pola subhoko (˛); latva subhoko (,). cedilo.

hoka. Havanta la formon de hoko: hoka peco; () hoka nazo.

2 Provizita per hoko(j).

hoki () Kroĉi, kapti per hoko: la fiŝo estas hokita!.

hokego. Graplo.

hoketo

1 Malgranda hoko: la hoketo de agrafo.

2 Supersigno kun la formo de hoko super litero: ronda hoketo, U-hoketo (˘, kiel en la litero Ŭ); pinta hoketo, V-hoketo (ˇ, uzata sur konsonantoj en la ĉeĥa; dukorno). cirkumflekso.

hokingo Ringoforma metalpeco, destinita, por ke eniĝu en ĝi hoko: porda, fenestra hokingo; klapethava hokingo, pivota hokingo. ĉarniro, kardino.

ĉenhoko. Hoko ĉe la fino de ĉeno (de gruo ).

fajrohoko. Noĉostango.

fiŝhoko. Hoko 3.

fiŝhoki. Ĉasi fiŝojn per hokfadeno.

pordhoko. Hoko 4.

ŝloshoko. Dirko.

vesthoko. Hoko ĉe muro aŭ en ŝranko, por tie pendigi veston.