★kondamn/i

1 ⚖ Juĝe deklari iun kulpa k difini la merititan punon: kondamni iun al monpuno, al morto ^Z, al la juĝokostoj; ili povis kondamni malriĉulon pro malgranda eraro al perdo de lia kampo ^Z; mi estas kondamnita (sk. de Dio. ➞ damni) longan tempon vagadi en la nokto ^Z; (f) mi estis kondamnita de la malsano resti du semajnojn en la lito; (f) ĉiuj niaj tiucelaj projektoj estas kondamnitaj al malsukceso; (f) viaj kalkuloj estas kondamnitaj al malĝusteco (neeviteble, nepre malĝustaj). ☞ verdikti.

2 Deklari ion puninda: la kodo kondamnas la malveran ateston; estas agoj, kiujn la moralo kondamnas, sed kiujn ne kondamnas la leĝo.

3 Deklari iun malprava, ion riproĉinda: ne aŭskultinte, ne kondamnu ^Z; ne kondamnu alian, oni vin ne kondamnos ^Z; kondamni projekton, parolon malican; vi kondamnas vin mem per tiu konfeso; tiu doktrino estas kondamnita de la faktoj, de siaj propraj sekvoj.