PIV · 13459
★rifuĝ/i
★rifuĝ/i (ntr) Serĉi ie aŭ ĉe iu protekton kontraŭ danĝero, persekuto, malfacilaĵoj: rifuĝi en eksterlando dum revolucio B; la banditoj postsekvis lin, sed li rifuĝis en policejo; de la tentoj de la vivo ŝi rifuĝis en monaĥinejo; la infano rifuĝis apud la patrino; per tima salt’ rifuĝis nun de sia reĝo la popol’ (de l’ ranoj) K; (f) kiu kutimas ĉion juĝi, nenie povas rifuĝi Z (kontraŭ la kritikoj); ☸ mi rifuĝas en la Budho, en la Darmo k en la Komunumo (kredkonfeso); al Vi mi rifuĝas X; sub liaj flugiloj vi rifuĝos X. ☞ fuĝi, saviĝi. Rim. Oni ne uzu rifuĝi en la signifo de forkuri.
rifuĝo. Protekto, ŝirmo kiun oni serĉas ie aŭ ĉe iu: la rabistoj trovis ĉe ni rifuĝon Z; oni donis al ili la urbojn de rifuĝo X; granda estas la mondo, sed rifuĝon ne donas Z (pro indiferenteco); (f) lasu min havi rifuĝon sub la kovro de Viaj flugiloj X; vi estis por mi defendo k rifuĝo en la tago de mia malfeliĉo X. ☞ azilo, haveno, oazo.
rifuĝejo
1 Loko, kie oni rifuĝas: en via dom’ mi trovis rifuĝejon Z; David kun siaj homoj iris en la rifuĝejon X; (f) Li estos rifuĝejo por siaj infanoj X.
2 Azilo por senhavuloj, senfamiliaj infanoj ks: la knabineton oni akceptis en rifuĝejon Z.
3 ☼ Terspaco, en kiu biocenozoj rifuĝas okaze de drasta klimata ŝanĝiĝo, ĉar ili povas tie pluvivi: Mediteraneaj landoj estis rifuĝejo por mezvarmejaj bestoj k plantoj dum glaciepokoj. ➞ relikvo 2.
4 ⛷ Ŝirmejo, aranĝita en la altaj montoj por la sportistoj.
5 ⛗ Iom elstara loketo, ĉirkaŭita de ŝtonbordero, sur mezo de urba ŝoseo, por faciligi al la piedirantoj la transpason.
rifuĝinto
1 Persono de fremda lando, rifuĝinta pro politikaj aŭ religiaj persekutoj.
2 Persono de alia regiono, forkurinta antaŭ la militdanĝeroj. ☞ deloki, deporti, ekzili.