PIV 2026 · Artikolo 1573
★balanci
Derivaĵoj en la artikolo 5
★ balanci tr
1 movadi objekton per ritma onda movo, tiel ke ĝi alterne leviĝas kaj malleviĝas:knaboj sin balancas sur tabulo balancante la korpon de l’ knabino sur la etenditaj brakoj, li levis la okulojn petege B la kantoro prenis la libron, kaj — kvazaŭ ĝi estus efektiva infano, li balancis ĝin en siaj brakoj Z la pastroj balancadis la fumilojn Z vento balancas la branĉojn ➞ luli, ŝanceli.
2 ritme movi membron aŭ kapon: ŝi nerve balancis la piedon balanci la kapon laŭ la takto de la muziko por esprimi senton aŭ volon Z li jese balancis la kapon Z malgranda viro reveme balancis la kapon Z ili fajfas kaj balancas moke la kapon pri Jerusalem MT sed kiam ili parolis pri belaj vestoj kaj ornamoj , ŝi balancadis riproĉe la kapon Z ➞ skui.
balanco, balancado moviĝ(ad)o de io balancata: la floroj pendigis la kapojn, kiuj ĉiam faradis balancojn Z la plumoj de lia bireto moviĝadis pro la aristokrata balancado de la kapo Z balancado de la brakoj dum la marŝo
balanciĝi esti balancata: balanciĝi tien kaj reen Z la virineto de maro sidis sur la akvo kaj balanciĝis supren kaj malsupren Z la granda ŝipo balanciĝis sur la sovaĝa maro Z de ĉiuj flankoj flugis grandaj balanciĝantaj amasoj da cikonioj Z pesilo balanciĝas ĉirkaŭ la ekvilibra pozicio ➞ danci, oscili, ŝvebi.
balanciĝo TEKN nereguligebla oscila movado laŭ trajektorio, kies grandeco restas proksimume konstanta: balanciĝo de boato balanciĝo de kaleŝo balanciĝo de aviadilo
balancilo
1 LUDO tabulo metita sur ŝtipoaŭ subtenata per ŝnuroj, por balanciĝi. ➞ baskulo.
2 LUDO pendolilo.
3 balanciero.