★vizaĝ/o

1 La antaŭa parto de la homa kapo, de la frunto ĝis la mentono: senhara faltoplena vizaĝo; ŝi lavis la vizaĝon de la mortinto ^Z; trafi per la vizaĝo en koton ^Z (pf); montri sian vizaĝon en ĉiuj kafejoj de la urbo; batali kun la suno, la vento en la vizaĝon; trafi per la parolo rekte en la vizaĝon ^Z; mokadi iun ĝuste en la vizaĝon ^Z; virojn mi serĉas, kiuj rigardas al la morto en la vizaĝon ^Z; la Eternulo paroladis kun Moseo vizaĝo kontraŭ vizaĝo ^Z; (f) la vizaĝo de la tero ^Z. ☞ facio.

2 Esprimo de tiu korpoparto: nur pano kun fromaĝo, sed afabla vizaĝo ^Z; se en kor’ io sidas, la vizaĝo perfidas ^Z; bela vizaĝo estas duono da (de) doto ^Z; ne havu tian malluman vizaĝon! ^Z; ridanta, larma, senhonta vizaĝo ^X; la severa vizaĝo distingiĝis per nepriskribebla doloro ^B; (analoge) perdi la vizaĝon (humiligite, perdi sian krediton, prestiĝon); (f) malgranda drinkejo montris sian afablan vizaĝon al la vojaĝanto ^Z. ☞ fizionomio, mieno, trajtoj.