PIV 2026 · Artikolo 7307

★kanti

Litero K★ Fundamenta

Derivaĵoj en la artikolo 34
  1. kanto
  2. kanto de cign/o
  3. kantaĉ/o
  4. kantad/i
  5. kantad/o
  6. kantar/o
  7. kantet/i
  8. kantet/o
  9. kantist/o
  10. kantist/in/o
  11. amkanto
  12. cign/okanto
  13. cign/o-kanto
  14. ĉenkanto
  15. dank/okanto
  16. ekkanti
  17. ekkantet/i
  18. forkanti
  19. furorkanto
  20. glorkanto
  21. kunkanti
  22. lulkanto
  23. majstr/o-kantist/o
  24. mok/okanto
  25. notkanti
  26. plorkanto
  27. popolkanto
  28. prikanti
  29. rekantaĵ/o
  30. sol1kanto
  31. sorĉ/okanto
  32. tirolkanto
  33. tremkanto
  34. venk/okanto
★ kanti
1 ntr eligi voĉmodulatajn harmoniajn sonojn aŭ vortojn, aŭ por si mem aŭ antaŭ publiko: kanti de ĝojo kanti el la tuta gorĝo kanti laŭte kanti duonvoĉe malantaŭ la scenejo oni kantas Z ŝi kantas kaj ludas sur liuto Z kantu al ni el la kantoj de Cion MT la paroĥanoj kantis el la preĝolibro Z facile estas danci, se la feliĉo kantas Z ofte kantas la buŝo, kiam ploras la koro Z ➞ deklami, reciti, zumi.
2 tr aŭdigi difinitan melodion aŭ muzike aranĝitan tekston:amikino en la rondo
Kantas kanton pri l’ espero Z
li kantos al vi ĉiujn kantojn de la paŝtistinoj Z ŝi kantis tion al la malgranda knabo Z kanti melodion el opero HBu venis la najtingalo kaj kantis al la rozoj, ke la belo vivas eterne Z
3 ntr birdo eligi sonojn aŭ kriojn harmonie modulatajn: la najtingalo kantis tiel ĉarme, ke Z ➞ beki, bleki, ĉirpi, kviviti, pepi.
4 tr prikanti: kantu, diino, koleron de la Peleido Aĥilo! mi kantos Vian forton MT la najtingalo kantis sian amdoloron Z mi volas kanti pri viaj verdaj arboj Z amo kaj printempo igas la poetojn kanti ➞ glori, honorigi, laŭdi.
kanto
1 MUZI muzikaĵo por voĉoj, kun aŭ sen akompanaĵo. ➞ ario 2.
2 teksto kaj melodio, kiun oni povas kanti: la malgranda knabino ellernis kanton Z la kantoj fariĝos lamentoj en tiu tago MT ekzistas malnova kanto pri herooj Z lulila kanto Z sankta kanto Z ama kanto B funebra kanto Z BIBL la Alta Kanto aŭ Kanto de kantoj amkantoj ➞ kanzono, himno.
3 BELE parto aŭ ĉapitro de epopeo k.s.
4 BELE versa komponaĵo: la «Libro de la Kantoj» de Heine
kanto de cigno cignokanto: (figurasence) ĉu en sia lasta kongresa parolo, en sia «kanto de cigno», li nenion pli havas por diri al ni? Z
kantaĉo triviala kanto: buba kantaĉo Z
kantadi daŭre aŭ ripete kanti:
1 mi kantados al la Eternulo, dum mi vivos MT en la junaj miaj tagoj mi amadis kaj kantadis Z
2 Karolo kaj mi ofte kantadis ĝin arion Z
kantado ago de iu, kiu kantas: ĉe la kantado pri la rozoj ŝi pensis pri siaj propraj Z la kantado de la patrino nerimarkeble restas en la menso de la infano Z komenciĝis la soleno per kantado el lia buŝo sonis la kantado de meso Z de kantado senpaga doloras la gorĝo Z ➞ kantarto.
kantaro kolekto de kantoj en formo de libro, retejo k.s.
kanteti kanti per mallaŭta voĉo: li mallaŭte kantetis por si mem iun kanton Z
kanteto mallonga neserioza kanto: li trilas kanteton Z
kantisto, kantistino
1 iu, kiu profesie kantas.
2 (figurasence) poeto.
amkanto kanto 2 esprimanta amon: al li denove venis en la kapon la malnova amkanto Z
cignokanto, cigno-kanto
1 melodia krio de cigno, precipe (laŭ antikva kredo) belega krio aŭdigita tuj antaŭ la morto.
2 (figurasence) ies fina ago, atingo, prezento aŭ verko antaŭ la emeritiĝo aŭ la morto: la «letero al diplomatio», skribita dum la pasko 1915, estis lia cigno-kanto EDr
Sin. kanto de cigno.
ĉenkanto MUZI senakompana voĉa unisona kanono 3.
dankokanto religia kanto por danki Dion: li levis sian voĉon por tia ĝojkrie pia dankokanto Z
ekkanti, ekkanteti komenci kanti: tiam ĝi la najtingalo denove ekkantis Z ekkanti himnon malfermante la pordon, ŝi ekkantetis ian francan kanton Z
forkanti tr forpeli iun aŭ ion per sia kantado: vi forkantis de mia lito la malbonojn Z
furorkanto ŝlagro.
glorkanto laŭda himno: la bona Dio, kiu aŭdas ankaŭ la mutan glorkanton de la vermo Z
kunkanti kanti kun alia(j): la birdoj kantis, kaj la konfirmitoj kunkantis Z
lulkanto kanto por dormigi infanon: la muĝo de la bombmaŝinoj ne estis lulkanto FSz mi kantos la lulkantojn de mia infaneco LPI
majstro-kantisto HIST en Germanujo en la 14–16aj jc membro de gildo de poetoj, kiuj verkis kantojn laŭ tre severaj artreguloj.
mokokanto kanto, kies vortoj mokas: la strataj buboj kantadis mokokantojn pri ŝi Z
notkanti solfeĝi.
plorkanto lamenta plenda kanto: Plorkanto de Jeremia MT ĉesu do fine kun viaj plorkantoj! Z
popolkanto kanto plej ofte anonima, kiu iĝis tradicia en difinita popolo.
prikanti tr glore aŭ pie rememorigi per kanto: prikanti heroon la naturon la poeto povas prikanti Z la rozoj pensis nur, ke la najtingalo prikantas sin mem Z mi prikantos Vian nomon eterne MT oni prikantos vin per plorkanto MT la prikantanto de la grando kaj belo, Schiller Z Sin. kanti 4.
rekantaĵo
1 ripetata kanto: mi fariĝis mokataĵo por mia tuta popolo, ilia ĉiutaga rekantaĵo MT
2 refreno: «Hu-u-u!» tia estas rekantaĵo de ĝia kanto Z (figurasence) unu sola penso, kiu ripetiĝadis kiel rekantaĵo Z
sol1kanto voĉa kanto aŭ kantopeco, kantata de unu sola persono, kun aŭ sen akompano.
sorĉokantomistera formulo kantata de sorĉistoj.
tirolkanto kanto kun jodlaj partoj.
tremkanto impreso de tremo, kiun oni intence donas ĉe iuj lokoj de kanto.➞ tremsono.
venkokanto kanto por anonci aŭ festi venkon en batalo, konkurso k.s.