PIV · 8311
★konsekvenc/o
★konsekvenc/o
1 Tio, kio logike sekvas el starigita principo: refuti doktrinon per ĝiaj konsekvencoj; rimarku tiun ĉi artifikan konsekvencon, tiun ĉi amuzan konkludon de la najbareco de korpoj al la harmonio de spiritoj Z. ☞ dedukto, konkludo, korolario, rezulto, sekvo.
2 Logika aŭ racia interligiteco inter faktoj aŭ ideoj: vivi laŭ la neŝanĝebla konsekvenco de la naturo; la plimulto trovos tiun ĉi demandon superflua, tamen pro konsekvenco ni metas ĝin Z; paroladi sen ordo k konsekvenco; havi konsekvencon en la ideoj.
konsekvenca
1 Logike aŭ racie interligita kun tio, kio antaŭas: konsekvenca konkludo; ago konsekvenca kun la precedencoj; tio ĉi estas nur konsekvenca sekvo de liaj opinioj Z.
2 Tia, ke ĉiuj ties agoj aŭ elementoj logike interligiĝas: konsekvenca homo, konduto; tie ĉi la lingvo germana ĉesas esti konsekvenca Z.
konsekvence. Laŭ konsekvenca maniero:
1 la E-ismo celas la reciprokan sinkomprenadon k konsekvence ankaŭ estimon k amon inter ĉiuj gentoj k nacioj Z. ☞ konklude, sekve, do;
2 timante nek ĝenon nek mokon, li agas konsekvence laŭ la ideoj, kiujn li opinias ĝustaj; tute konsekvence ĉiu religio devas rigardi ĉiujn alireligiulojn kiel pekantojn Z.
nekonsekvenca. Havanta nenian konsekvencon: nekonsekvencaj metaforoj; nekonsekvenca konduto.
nekonsekvenco, nekonsekvenceco, senkonsekvenco, senkonsekvenceco. Io, kio ne logike interligiĝas kun antaŭaĵoj: oni devas aŭ ridi aŭ plori je tiuj ridindaj senkonsekvencoj Z; tute ne kapabli ion fari, por levi sin el malestiminda situacio, k samtempe ne kapabli pacience toleri la batojn k ofendojn, kiujn donas tiu situacio, kia nekonsekvenceco! Z.