★plezur/o

1 Kontentiga sento, estigata de libera aktiveco de niaj sensoj: estis plezuro tion aŭdi ^Z; ŝi kantis por sia propra plezuro ^Z; se oni trovas min bela, tio faras al mi plezuron ^Z; gustumi la plezuron aŭdi dolĉajn vortojn ^Z; kial vi volas serĉi plezuron ĉe fremda virino? ^X; por plezuro oni aranĝas festenojn ^X; por ĉiu plezuro devas esti mezuro ^Z; oni ja por tio vivas, ke oni deŝiru por si la florojn de la plezuro ^Z; li pensis nur pri la ĉasplezuro ^Z. ☞ distro, ĝuo, volupto. ➞ doloro.

2 Agrabla, kontentiga sento, estigata de libera aktiveco de nia psiko: tiam ni ekĝuis grandan plezuron, kiam oni malfermis al ni la pordon ^Z; mia vizito faris al li plezuron ^Z; ni ambaŭ havis grandan plezuron unu de la alia ^Z; la plezuro revidi vin sana; certe ne estis granda plezuro en tiaj promenadoj ^Z; malhumileco estas kara plezuro ^Z; inter miaj muroj estu miaj plezuroj ^Z; donu ĝin al mi prunte. – Certe … kun granda plezuro ^Z; iras ĉiu kruro laŭ sia plezuro ^Z. ☞ favoro, kaprico.