PIV · 4690
★forĝ/i
★forĝ/i (tr)
1 Prilabori feron (aŭ alian metalon) per fajro k martelo: forĝanto de diversaj majstraĵoj el kupro k fero X; forĝu feron, dum ĝi estas varmega Z; el oro forĝita li faris kerubojn X; forĝi glavon, hufferon, kradon, kirason.
2 (f) Elfari per propra penado: ĉiu kreas sian forton, ĉiu forĝas sian sorton Z; el ĉiu el siaj talentoj forĝi spiritan batalilon Z; tiu ĉi entreprenema kapo forĝas k plenumas planojn Z; forĝi vorton Z.
forĝo, forĝado. Ago de forĝanto.
forĝebla. Tia, ke ĝi povas esti forĝata.
forĝejo. Loko, en kiu laboras forĝisto.
forĝisto. Tiu, kiu metie forĝas.
alforĝi
1 Fiksi al io per forĝado: alforĝi maningon al sabro; tiajn kanajlojn oni devus alforĝi al la galeroj! Z; malfacila malsano alforĝis lin al la ĉambro Z.
2 (f) Senmovigi ĉe iu loko, daŭre restigi: personoj alforĝitaj al la lito de morto Z; stari kvazaŭ alforĝita al la loko Z; alforĝi al si la rigardon de la publiko Z; kiel serpentoj per sia rigardo magie alforĝas la birdojn, tiel tiuj paperetoj alforĝis al si la pupilojn de la virino Z. ☞ fiksi, kateni, alglui, enradikigi, firmigi; ➞ hipnotigi.
elforĝi. Produkti per forĝado: elforĝi armaĵon Z.
kunforĝi
1 Kunigi per forĝado.