★art/o

1 Tuto de la reguloj k procedoj, tradicie difinitaj por fari ion en iu aparta fako (ĝenerale ne teknika): la arto de parolado, de rezonado, de la milito; diplomatio, pedagogio estas veraj artoj; kian grandegan facilecon donas al la lingvo la enmiksiĝo de konscia arto! ^Z; ili prezentis majstraĵon de la friza arto ^Z; scipovi iun arton; (fari ion) laŭ ĉiuj leĝoj de la arto ^Z; la arto poezia (poetiko); al la fiŝo ne instruu naĝarton ^Z; (f) nun vi instruis al mi la arton, kiel mi devas vin turmenti ^Z; ŝi sciis la arton, kiel plaĉi al la viroj; vivon travivi estas art’ malfacila ^Z. ☞ scienco, praktiko.

2 Per studo k ekzerco akirita kapablo apliki tiujn regulojn k procedojn: montru al mi provon de via arto ^Z (aktora); mia arto plu ne povas iri ^Z (➞ latino); la arto de bona kuracisto, de granda ĉasisto ^B; li estas oratoro pli el naturo ol el arto. ☞ lerteco, sperto.

3 Maniero kiel per la verkoj de la homo esprimiĝas lia percepto de la belo: arto estas homo aldonita al naturo; la arto estas imito, ne kopio de la naturo; la arto vivas el lukto k mortas el libereco; la arto por la arto (devizo de skolo, por kiu la arto devas havi nenian utilan aŭ moralan celon); oni devas subteni la arton ^Z; longas arto, kurtas vivo ^K; en la regiono de la arto, tiel same kiel en la regiono de scienco aŭ metio […] ^Z; homo, kiu sin dediĉas al la arto ^Z.

4 Ĉiu el la ĝenroj aŭ ĝenrogrupoj apartaj, en kiu tradicie sin esprimas tia percepto: la movebla k surroka artoj de la paleolitiko; la ses klasikaj artoj; la sepa arto (kinematografio); majstro de la muzika arto; la antikva, renesanca, baroka arto; la helena, hinda, japana arto.