★kroĉ/i

kroĉo, kroĉado. Ago de tiu, kiu kroĉas.

kroĉiĝi. Sin kroĉi al, sin alligi al: la infanoj kroĉiĝis al la basko de la patrino; la lacerto kroĉiĝas per siaj manoj ^X; la dornoj kroĉiĝas al la pasantoj; ŝi kroĉetiĝis al mia vesto ^Z; (f) malgranda vilaĝo kroĉiĝis al la deklivo de l’ monto ^B; li ankoraŭ pli kroĉiĝis al tiu virino ^B; kroĉiĝi al io (persisti aŭ obstini pri io); kroĉiĝi al malnova kutimo.

kroĉilo. Hoko por pendigi aŭ fiksteni kune objektojn: kroĉilo por vestoj; kroĉilo por viandopecoj; kroĉilo por trenĉaro. ☞ krampo.

alkroĉi. Pendigi, alligi kvazaŭ de kroĉilo: ŝi sin alkroĉis al lia mantelo ^Z; Dio alkroĉos al vi la peston ^X; pro diversaj kaŭzoj, mi devis alkroĉi tiujn finiĝojn ne disigeble al la radiko ^Z; ĉiuj okuloj sin alkroĉis al li; ili alkroĉas al si simpation.

alkroĉiĝi. Alteniĝi, alligiĝi kvazaŭ per kroĉilo: lia kapo alkroĉiĝis al la kverko ^X (per la haroj); li fortike alkroĉiĝis al trunketaĵoj k grimpis supren ^Z; hedero alkroĉiĝas al muroj; (f) ŝi havis nenion, al kio ŝi povus alkroĉiĝi ^Z; la avarulo per ĉiuj siaj pensoj k meditoj alkroĉiĝis al sia mono ^Z; virino devas nepre alkroĉiĝi […] al viro, se ŝi volas vivi ^Z; per ĉiuj radikfibroj de sia infana koro li alkroĉiĝis al la nova hejmo ^Z; alkroĉiĝi al ies paŝoj ^Z (ĉiam akompani). ☞ algluiĝi.

dekroĉi, malkroĉi. Tiri iun aŭ ion for de io: malkroĉi veston de la kroĉilo; (f) ŝtonego dekroĉiĝis de la monto ^Z; (f) timulinetoj ĵus dekroĉitaj de la patrina jupo ^Z (tute senspertaj).

invitkroĉi (ekz. pp amoristino) Proponi sian servon al pasanto sur la strato.

okulkroĉa. Tia, ke la rigardoj estas alkroĉataj: okulkroĉa afiŝo.